Zgłoś tekst

Przejdź do logowania lub Zarejestruj aby zgłosić tekst.




A.  ZASADY DOTYCZĄCE GŁÓWNEGO TEKSTU

  1. Artykuły w „Vox Patrum” mogą być publikowane w języku polskim i w językach kongresowych.
  2. Do każdego artykułu zawsze należy dołączyć streszczenie angielskie wraz z tytułem, oraz streszczenie polskie (każde nie więcej niż pół strony A4).
  3. Formatowanie tekstu: Czcionka – Times New Roman, rozmiar – 12 (teksty greckie – czcionka GREEK.ttf; koptyjskie – COPTIC.ttf; syryjskie – ESTRANGELO.ttf – czcionki te można pobrać tutaj: www.voxpatrum.pl/zasady_publikowania.html); akapit – 1,25 cm (nigdy nie wstawiać go tabulatorem!); interlinia – 1,5.
  4. Układ poszczególnych tekstów:
    Artykuły: Na stronie tytułowej artykułu należy umieścić z lewej strony u góry imię i nazwisko autora, a poniżej jego stopień naukowy, zajmowane stanowisko na uczelni lub w innej instytucji naukowej (asystent, adiunkt, profesor nadzwyczajny lub zwyczajny; doktorant, kierownik katedry, etc.), dokładną afiliację (nazwa katedry lub zakładu – instytut – wydział – uczelnia), adres e-mail do korespondencji oraz numer ORCID; poniżej pogrubioną czcionką tytuł artykułu (dużymi literami – wersalikami).
    Do każdego artykułu należy dodać na końcu bibliografię (tylko prace, które są przywoływane w artykule) z podziałem na źródła i opracowania. Źródła należy przygotować według schematu: imię autora po łacinie kapitalikami, tytuł po łacinie kursywą, wydanie tekstu, numery stron, na których znajduje się tekst oryginalny, przekład polski wraz z numerami stron, na których się znajduje całość tłumaczenia, np. 

    GREGORIUS NAZIANZENUS, Epistulae, PG 37, 21-388.
    ORIGENES, Homiliae in Exodum, éd. M. Borret, SCh 321, Paris 1985, tłum. S. Kalinkowski: Orygenes, Homilie o
                    Księdze Wyjścia, w: Orygenes, Homilie o Księdze Rodzaju, Homilie o Księdze Wyjścia, ŹMT 64,
                    Kraków 2012, 169-301.

    Natomiast opracowania (także w układzie alfabetycznym) według schematu: nazwisko autora kapitalikami, inicjały imion, tytuł pracy kursywą, a dalej zgodnie z zasadami dotyczącymi przypisów (zob. niżej 2.4. Opisy bibliograficzne, podpunkty b, c, d, e), np.

    KANTZER KOMLINE H., The Second Adam in Gethsemane: Augustine on the Human Will of Christ, REAug 58
                   (2012) fasc. 1, 41-56.
    SZCZUR P., Problematyka społeczna w późnoantycznej Antiochii na podstawie nauczania homiletycznego
                   Jana 
    Chryzostoma, Lublin 2008.

    Przekłady: w nagłówku nad tekstem umieszczamy imię autora starożytnego, a pod nim najpierw tytuł przełożonego dzieła (wersalikami), oraz w nawiasie oryginalny tytuł (kursywą) dzieła wraz z numerem z Clavis Patrum, np.

               Św. Atanazy Aleksandryjski
         LIST ENCYKLICZNY DO BISKUPÓW
    (CPG 2124: Epistula encyclica ad episcopos)

    Recenzje: W recenzji nad tekstem zamieszczamy nagłówek pogrubioną czcionką: imię (pełne) i nazwisko (wersalikami) autora recenzowanej pracy, pełny tytuł (kursywą) według strony tytułowej (gdy recenzja dotyczy pracy zbiorowej lub edycji źródłowej, po tytule podajemy pełne imiona i nazwiska redaktorów lub wydawców; jeśli praca jest wielotomowa – liczbę tomów lub części cyframi arabskimi, np. t. 1–2), ewentualnie nazwę serii wydawniczej, miejsce i rok wydania, nazwę wydawnictwa, liczbę stron. W nagłówkach stosujemy skróty w języku recenzowanej pracy, np. ed., hrsg. itp., np:

    Miri RUBIN, Mother of God. A History of the Virgin Mary, New Haven – London 2009, Yale University Press, pp. 533.

    The Oxford Dictionary of the Middle Ages, ed. by Robert E. Bjork, vol. 1-4, Oxford – New York 2010, Oxford University Press.

    Dokumenty synodów od 50 do 381 roku (Synody i Kolekcje Praw, t. 1), układ i pracowanie Arkadiusz Baron – Henryk Pietras SJ, ŹMT 37, Kraków 2006, Wydawnictwo WAM, ss. XXXII + 356.

    Imię i nazwisko autora recenzji oraz miasto i skrót uczelni, w której pracuje, umieszczamy pod tekstem recenzji, z prawej strony. W recenzjach raczej nie stosujemy przypisów

    Sprawozdania: W sprawozdaniu nad tekstem zamieszczamy w nagłówku tytuł sympozjum (wersalikami), a następnie w nawiasie kolejną nazwę i liczbę (jeśli jest cykliczne), miejsce oraz dokładną datę trwania sympozjum), np:

    GRANICE ŚWIĘTOŚCI W ŚWIECIE STAROŻYTNYM I WCZESNOCHRZEŚCIJAŃSKIM
                   (X Sympozjum Kazimierskie, Kazimierz n. Wisłą, 1-3 X 2010)

    In Memoriam: w tytule nekrologu imię i nazwisko zmarłego, pod nim w nawiasach dokładne daty życia.
  5. Tytuły i cytaty.
    a.
    Tytuły dzieł i dokumentów piszemy zawsze kursywą bez cudzysłowu.
    b. Cytaty:
    - źródła cytowane w tekście piszemy w cudzysłowie (nigdy kursywą!), mniejszą czcionką w stosunku do podstawowego tekstu (formatowanie: wcięcie z lewej i prawej strony – 1,25cm; wielkość czcionki – 11; odstęp przed i po – 4 pt; interlinia – dokładnie 16 pt), w tłumaczeniu (jeśli tekst ma szczególnie ważne znaczenie lub jeśli służy do analizy filologicznej podajemy go w oryginale)
    - opuszczenia w cytowanym tekście sygnalizujemy trzema kropkami w nawiasach prostokątnych:
    [...].
  6. Pisownia imion, nazwisk i innych wyrażeń określających osoby
    a.
    Stosujemy spolszczoną pisownię imion autorów starożytnych (jeśli taka istnieje), natomiast oryginalną autorów nowożytnych.
    b. Jeśli dana osoba jest po raz pierwszy wzmiankowana w tekście, przytaczamy pełny opis (imię i nazwisko), kolejny zaś raz podajemy skrót imienia + pełne nazwisko.
    c. W recenzjach wymieniane osoby podajemy bez stopni naukowych, bądź zajmowanych stanowisk, natomiast słowo „Autor”, jeśli odnosi się do twórcy pracy, którą recenzujemy, piszemy zawsze z dużej litery.
    d. W sprawozdaniach podajemy pełne stopnie naukowe po raz pierwszy wzmiankowanych osób, kolejny raz natomiast używamy skrótu, np. dr, prof.
    e. W nekrologach zaimki osobowe określające zmarłych piszemy wielką literą.
  7. Skróty, daty i inne określenia czasu.
    a.
    W tekstach stosujemy ogólnie przyjęte skróty: itd., m.in., np. i inne, a także: r. (rok) i w. (wiek), chyba że znajdują się na końcu zdania (wtedy rozpisujemy).
    b. Daty w tekście:
    - miesiąc piszemy słownie, np. 26 lipca 1958 r.
    - jeśli sygnalizujemy okres trwania jakiegoś wydarzenia, to między cyframi umieszczamy dywiz (-), a nie pauzę (–), np. 25-26 listopada 2010 r.
    - w datach wtrąconych w nawiasie miesiąc podaje się liczbą rzymską i nie stosuje się skrótu „r.” na końcu, np. (1 V 1826).
    c. Pisownia określeń „wiek”, „rok”:
    - przed – rozwinięte, np. w roku 453; w wieku V
    - po – skrócone, np. w 256 r.; w III w.
    d. określenia typu „w drugiej połowie III wieku” zapisujemy następująco: w 2. poł. III w.

ZASADY DOTYCZĄCE PRZYPISÓW

  1. Formatowanie tekstu przypisów: interlinia – dokładnie 16 pt; wcięcie pierwszego wiersza – 1,25 cm; odstępy przed i po – 4 pt; rozmiar czcionki – 10.
  2. W przypadku zbiegnięcia się w tekście odsyłacza do przypisu z przecinkiem, średnikiem lub kropką kończącą zdanie odsyłacz umieszczamy przed tymi znakami (z wyjątkiem skrótów).
  3. W przypisach stosujemy skróty: tenże, tamże, por., zob.; w przypadku tekstu obcojęzycznegonkonwencjonalne skróty łacińskie: ibidem, idem i właściwe danemu językowi. Skrót „por.” używamy tylko wtedy, gdy parafrazujemy, a nie przytaczamy dokładnie jakiegoś cytatu. Gdy w danym przypisie, istnieje konieczność kilkakrotnego użycia skrótu „por.”, wtedy stosujemy go zamiennie ze skrótem „zob.”.
  4. Opisy bibliograficzne
    a.
    Jeśli cytujemy dzieła starożytne podajemy zawsze autora (czcionka prosta) i tytuł (kursywa) dzieła w języku łacińskim, następnie lokalizację (rozdziały, paragrafy etc.), następnie  wydanie oryginalnego tekstu z konkretnymi stronami, po czym ewentualne tłumaczenie polskie,
    również z konkretnymi stronami, np.
    Eusebius, Vita Constantini III 18, PG 20, 1076, tłum. T. Wnętrzak: Euzebiusz z Cezarei, Życie
    Konstantyna, ŹMT 44, Kraków 2007, 179.

    b. Jeśli cytujemy artykuł z czasopisma podajemy: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu (kursywą), tytuł czasopisma w cudzysłowie lub skrót tytułu bez cudzysłowu (jeśli występuje w wykazie skrótów stosowanych w „Vox Patrum”), rocznik, rok wydania (w nawiasie), numer lub zeszyt cyframi arabskimi (gdy czasopismo ma paginację ciągłą, pomijamy), konkretną stronę lub strony, np.:
    M. Simonetti, Ancora sul concilio di Alessandria del 362, e dintorni, „Augustinianum” 50 (2010) 15.
    J.P. Rey-Coquais, Le calendrier employé par Eusèbe de Césarée dans Martyrs de Palestine, AnBol 96 (1978) 55-56.

    c. Jeśli cytujemy artykuł z pracy zbiorowej podajemy: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, następnie po przecinku „w:” (bez nawiasów prostokątnych), po czym tytuł pracy zbiorowej (kursywą), inicjał imienia i nazwisko redaktora lub redaktorów, ewentualną nazwę serii, miejsce i rok wydania oraz konkretne strony lub stronę, np.:
    D. Kasprzak, Kościół IV/V wieku – pomiędzy instytucją Kościoła imperialnego a ideałem Kościoła apostolskiego, w: Kościół starożytny – Królestwo Chrystusa i instytucja, red. F. Drączkowski – P. Szczur, Lublin 2010, 135-136.

    d. Jeśli cytujemy artykuł z czasopisma, które posiada przewodni tytuł, bądź z wydawnictwa o charakterze ciągłym, to stosujemy następujący opis: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, następnie po przecinku „w:”, tytuł przewodni, redaktor konkretnego tomu czasopisma, miejsce i rok wydania, po czym znak „=” i tytuł czasopisma w cudzysłowie bądź jego skrót, rocznik, rok wydania i konkretne strony, np.:
    B. Częsz, Święty Grzegorz Wielki – wzór człowieka i pasterza, w: W kręgu myśli świętego Grzegorza Wielkiego w 1400. rocznicę śmierci, red. L. Nieścior, Poznań 2005 = TPatr 2 (2005) 7-12.

    D. Szymańska-Kuta, Dydym Ślepy – mistrz szkoły aleksandryjskiej (przegląd źródeł), w: Orbis Christianus. Studia ofiarowane Profesorowi Janowi Drabinie, red. E. Przybył-Sadowska – D. Szymańska-Kuta, Kraków 2010 = „Studia Religiologica” 43 (2010) 90

    e. Jeśli cytujemy hasła ze słowników lub encyklopedii podajemy następujący zapis: skrót imienia i nazwisko autora (czcionka prosta), tytuł (kursywą) i skrót słownika lub encyklopedii, tom (cyfrą rzymską) oraz konkretne strony lub kolumny [bez wstawiania skrótów „s.” bądź „kol.”] (jeśli nie ma odpowiedniego skrótu lub encyklopedii w wykazie skrótów stosowanych w „Vox Patrum” to podajemy pełny opis danego słownika), np.:
    M. Straszewicz, Lyońscy męczennicy, EK XI 327-328.

    f. Jeśli wielokrotnie cytujemy daną pracę w tym samym tekście, stosujemy następujący zapis: Nazwisko autora, skrót tytułu (kursywą) oraz po przecinku – s. i konkretna strona, np.:
    Simonetti, Ancora sul concilio di Alessandria, s. 18.

    g. W wypadku korzystania z pracy tłumaczonej należy zawsze podać skrót imienia i nazwisko jej tłumacza, np.:
    E. Gibbon, Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego, tłum. S. Kryński, I-II, Warszawa 1975.

    h. Opisy bibliograficzne wtrącone do tekstu lub wywodu w przypisie zamykamy w nawiasie okrągłym.

    i.
    Jeśli w przypisie przytaczamy myśl danego autora, to obok jego nazwiska w nawiasie umieszczamy tytuł dzieła, w którym to czyni oraz jego pełny opis, jeśli jest cytowane po raz pierwszy (gdy kolejny raz, to patrz wyżej podpunkt f.), np:
    H. Crouzel (Orygenes, tłum. J. Margański, Bydgoszcz 1996, 27) dość ostro ocenia wiarygodność interpretacji Nautina...

    j. Wykaz skrótów stosowanych w naszym periodyku został opublikowany w: „Vox Patrum” 25 (2005) t. 48, 437-449, lub na stronie internetowej czasopisma: www.voxpatrum.pl/wykaz.

Instrukcja dla autorów [PL]

Instrukcja dla autorów [EN]