Parafia św. Piotra w Stevens Point i jej duszpasterze na łamach „Dziennika Chicagoskiego” w latach 1893-1920 - Szymański ks., Józef (Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne, 2025)
Dotąd opis dziejów parafii św. Piotra w Stevens Point w powiecie Portage nad rzeką Wisconsin przedstawił na kilku stronach ks. Wacław Kruszka. Niniejsze opracowanie odwołuje się do informacji zamieszczonych na łamach „Dziennika Chicagoskiego” w latach 1893-1920, uzupełniając je czasem wiadomościami z prasy polskiej w Ameryce. Odtwarza ono proces formowania się kolonii polskiej na tym terenie i ukazuje wkład poszczególnych polskich duszpasterzy w zachowanie przez Polaków swojej tożsamości religijnej i narodowej. Początki osiedlania się Polaków w tej miejscowości i okolicy sięgają roku 1860. Wśród rodzin polskich tam osiadłych pełnili posługę duszpasterską kolejno duszpasterze polscy: Jan Polak, Bonawentura Buczyński, Józef Dąbrowski, Antoni Bogacki, January Czarnowski, Wojciech Bukowski, Jozafat Wałuń, Jan J. Zawistowski, Emanuel J. Słowikowski, Antoni Lex, Władysław Grabowski, Zygmunt Woźny, Kwiryn Zieliński, Nikodem Kolasiński, Łukasz Peściński i Stanisław A. Elbert. Dzięki nim organizowano szkołę i parafię. Działalność prowadziły: Towarzystwo Bratniej Pomocy Świętego Piotra, Bractwo św. Józefa, Bractwo Niewiast Różańcowych i Bractwo Dziewic Różańcowych. Poza tym w parafii istniała grupa Stowarzyszenia Polaków w Ameryce. Dzięki staraniom ks. Ł.J. Peścińskiego, polskie siostry ze Zgromadzenia Sióstr św. Franciszka z Asyżu uzyskały pozwolenie od władzy kościelnej na założenie osobnego zgromadzenia polskiego tej samej reguły pw. św. Józefa. W 1915 roku zgromadzenie liczyło 270 sióstr, 69 nowicjuszek i 50 kandydatek. W 1912 roku parafia liczyła 700 rodzin polskich z miasta i okolicznych farm, sięgających w obrębie 10 mil na południowy zachód i 7 mil w kierunku wschodnim.