Andrieja Murawjowa „czytanie” Wenecji - KOŚCIOŁEK, Anna (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2021)
W niniejszym szkicu podjęto próbę przedstawienia za pomocą metody semiotycznej wizerunku Wenecji w utworze Andrieja Murawjowa Pribavleniâ k „Rimskim pis’mam” (1847) jako przestrzeni przeżywanej, odczuwanej, a także utrwalonej w tekście literackim. Murawjow opisywał najbardziej charakterystyczne miejsca Wenecji, osobliwości „wodnego miasta”. Podstawowe elementy jego opisów przedstawiono w formie słownika, opierając się na dokonaniach Władimira Toporowa oraz koncepcji sygnatur miasta Tatjany Cywjan. Charakterystykę podzielono na trzy grupy: krajobrazową, kulturowo-symboliczną oraz językowo-stylistyczną. Autorka artykułu stara się wykazać, że w rozważaniach Murawjowa dominował aspekt dziedzictwa bizantyńskiego i prawosławia, a w związku z tym niejednokrotnie podkreślał on rabunkowy stosunek Wenecji do Konstantynopola.