Media, mądrość i humanistyka w kryzysie - KNOSALA, Bartłomiej (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2018)
Artykuł stanowi próbę powiązania niejednoznacznych stosunków między środkami przekazu a filozofią. W świetle tych powiązań można dostrzec istotę tak zwanego kryzysu humanistyki. Do dwudziestego wieku rzadko łączono aktywność filozoficzną z problemem środków przekazu. Wartości pisma i książki jako istotnych nośników kultury filozoficznej nie podawano w wątpliwość – wartość tę raczej zakładano jako warunek możliwości uprawiania filozofii. Od końca renesansu pojęcie filozofii pozostaje ograniczone do jej aspektu teoretycznego. Aby odpowiedzieć na pytania dotyczące relacji między różnymi formami przekazywania informacji a pojęciem filozofii, zestawiono dwa ujęcia, które w znacznym stopniu się uzupełniają. Pierwsze z nich to interdyscyplinarna tradycja intelektualna ekologii mediów (ang. media ecology). Ekologia mediów bada wpływ wytworów techniki – głównie środków masowego przekazu - na nasz sposób myślenia i odczuwania, na nasze wartości i sposoby organizowania się. Tak rozumiana ekologia mediów jest rodzajem metadyscypliny, której zręby wyznaczają autorzy tacy, jak Marshall McLuhan, Walter J. Ong, Eric Havelock oraz Neil Postman. Drugie ujęcie to analizy metafilozoficzne przeprowadzone przez Pierre’a Hadota i Juliusza Domańskiego, które wskazują na praktycystyczny aspekt pojęcia filozofii. Celem artykułu nie jest jednak jedynie analiza historyczna koncentrująca się na korelacji między zmianą środków przekazu a pojęciem filozofii, lecz raczej wsłuchanie się w głosy autorów, którzy poszerzają nasze rozumienie niejednoznacznych zależności między mediami a filozofią w nadziei na zrozumienie istoty obecnego kryzysu humanistyki.