Czy doświadczenie prawdy wystarczy do zbudowania etyki jako teorii powinności moralnej? - WIERZBICKI, Alfred M. (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2018)
Artykuł jest komentarzem do studium Tadeusza Stycznia Etyka jako antropologia normatywna i stanowi kontynuację dyskusji toczonej w kręgu uczniów twórcy koncepcji normatywnej mocy prawdy. „Werytatywna” interpretacja personalizmu, zarysowana w późnych pismach księdza Stycznia, jawi się jako uszczegółowienie i uściślenie jej „dygnitatywnej” interpretacji, wypracowanej przez Karola Wojtyłę i rozwijanej przez Tadeusza Stycznia w jego wcześniejszych publikacjach etycznych. Źródłem powinności moralnej jest godność osoby. Zasada ta zostaje uściślona poprzez zwrócenie uwagi na fakt, że podstawowym przejawem godności osoby jest jej zdolność do poznania prawdy. Styczeń twierdzi, że autoinformacja jest autoimperatywem, a podmiot staje się „powiernikiem prawdy” i jednocześnie „powiernikiem powiernika prawdy”, czyli każdej osoby, strukturalnie z racji swej racjonalności zdolnej do poznania prawdy. Autor artykułu zastanawia się, czy doświadczenie normatywnej mocy prawdy jest równie uniwersalne jak doświadczenie godności osoby. Ponadto twierdzi, że dla zbudowania pełnej teorii etycznej należy uwzględnić aksjologiczną strukturę rzeczywistości i dlatego normatywny charakter jest właściwością prawdy o dobru.