Prawa zwierząt na gruncie amoralizmu - MARKS, Joel; CHABRAJSKA, Dorota (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2013)
W moim życiu kwestia bytów ożywionych innych niż człowiek nie tylko okazała się ważna sama w sobie, ale również doprowadziła mnie do anulowania wszystkich moich osobistych przekonań moralnych, a w istocie całego pojęcia normatywności (w sensie moralnym). W trakcie tej ewolucji zaszły dwa interesujące zwroty. Pierwszy miał miejsce, kiedy zacząłem żywić przekonanie, że etykę postępowania wobec zwierząt należy traktować nie tylko jako gałąź etyki stosowanej, ale jako integralny element etyki jako takiej. Etyka postępowania wobec zwierząt sięga bowiem samej istoty etyki; etykę jako taką można by lepiej pojmować, gdyby była ona utożsamiana z etyką postępowania wobec bytów ożywionych, ponieważ sami ludzie są bytami ożywionymi i ze względu na ten fakt włączani są do sfery moralności. Drugi zwrot nastąpił, kiedy zdałem sobie sprawę, że etykę lepiej byłoby pojmować w kategoriach pragnienia, a nie obowiązku (czy też: moralności, dobra bądź zła, wewnętrznej wartości, uzasadnienia itd.) Zwrot ten nie dokonał się jednak wyłącznie na gruncie myśli metatetycznej, w równej mierze bowiem przyczyniła się do niego narastająca we mnie świadomość, że moralna reakcja człowieka na los zwierząt, które pozostają w jego rękach, jest zafałszowana. Stanąłem zatem wobec filozoficznego (i osobistego) wyzwania dotyczącego zarówno mojej pracy, jak i życia: Jak pogodzić dwa ewidentnie przeciwne sobie fakty, a mianowicie amoralistyczną podstawę etyki i moje osobiste zaangażowanie na rzecz wyzwolenia zwierząt. Obecny esej zawiera moją odpowiedź na to wyzwanie.