Piekło skrzywdzonych krzywdzicieli i sąd miłosiernego Baranka. O krzywdzie w twórczości Fiodora Dostojewskiego - MIKICIUK, Elżbieta (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2018)
Fiodor Dostojewski opisuje w swych utworach stany psychicznego zamknięcia się, wyalienowanego trwania w poczuciu skrzywdzenia. Penetruje ciemne, perwersyjne obszary ludzkiej natury, w których doznawanie i wyrządzanie krzywdy wiąże się nie tylko z cierpieniem, ale także z rozkoszą. Autor Skrzywdzonych i poniżonych pyta o możliwość przyjęcia i transformacji doznanej krzywdy we współczucie, przekroczenia sytuacji, w której skrzywdzony staje się krzywdzicielem, mści się na innych albo tkwi w piekle samoudręki czy popełnia samobójstwo. Pisarz w swym oglądzie krzywdy często przekracza porządek społeczny, psychologiczny czy moralny, by spojrzeć na problem z perspektywy religijnej, eschatologicznej. Bohaterowie powieści autora Zbrodni i kary stawiają pytania nie tylko o to, czy i jak możliwe jest przebaczenie krzywdy, ale także o Chrystusową miłość, obejmującą zarówno skrzywdzonych, jak i krzywdzicieli. Podejmując kwestię kary i piekła, pytają zarazem o sprawiedliwość Boga, o zbawienie i nadzieję ostatecznego pojednania skrzywdzonego i krzywdziciela.