Chrześcijaństwo a utopia w kontekście encykliki Benedykta XVI Spe salvi - PIOTROWSKI, Eligiusz (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2014)
Nadzieja należy do najważniejszych wymiarów ludzkiej egzystencji i przejawia się jako nadzieja na lepszy czas, nadzieja na lepsze życie czy nadzieja na lepszą przyszłość. W encyklice Spe salvi Benedykt XVI sytuuje nadzieję w centrum biblijnego orędzia. Chrześcijanie wierzą głęboko, że „nadzieja zawieść nie może” (Rz 5,5), ponieważ opiera się na zbawczym czynie Boga. O lepszym przyszłym świecie marzą twórcy utopijnych systemów społeczno-politycznych, którzy usiłują odkryć złotą zasadę powszechnej szczęśliwości, a niektórzy z nich byli wręcz przekonani, że tego dokonali. Paradoksalnie o utopii mówi się od czasu Thomasa More’a, świętego Kościoła katolickiego, który w swoim najsłynniejszym dziele kreśli (i niewątpliwie krytykuje) pomysł idealnego społeczeństwa. Z jednej strony pokusa stworzenia szczęśliwego, skończonego świata nieobca była wielu chrześcijańskim myślicielom ze św. Augustynem na czele. Z drugiej zaś wielu mistrzów duchowości odrzucało całą doczesność jako niemającą znaczenia dla wieczności, poza tym, że jest ona okazją do zdobycia zasług kwalifikujących do wiecznego szczęścia. W tym kontekście lektura Spe salvi stanowi okazję do pogłębienia refleksji na temat nadziei, do poszukiwania rozwiązań pokonujących utopijne mrzonki definitywnego spełnienia ludzkości w wymiarze doczesnym, a jednocześnie do ukazania perspektywy zbawienia, które z doczesności czyni treść eschatologicznego spełnienia.