Utopijni święci. Figura mesjasza w prozie polskiej po roku 1989 - KUDYBA, Wojciech (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2014)
Figura mesjasza często powraca w polskiej prozie literackiej dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. Pojawia się w dwudziestowiecznych powieściach, jak Listy Nikodema Jana Dobraczyńskiego, Jezus z Nazarethu Romana Brandstaettera czy Opowieści ewangelistów Zenona Kosidowskiego. Wśród powieści powstałych w dwudziestym pierwszym wieku, które wykorzystują ten motyw, można wymienić Pannę Ferbelin Stefana Chwina i Jerzego Sosnowskiego Instalację Idziego. Polska proza literacka po roku 1989 realizuje nowy model odniesienia do tekstu biblijnego. Tekst powieści nie stanowi już prostej egzegezy tekstu Pisma Świętego, a jego związek ze źródłową inspiracją jest raczej luźny. Przykładami mogą być omawiane w artykule powieści Chwina i Sosnowskiego. Odzwierciedlają one dwa sposoby wykorzystania Biblii jako literackiej inspiracji: Chwin opiera się wprost na tekstach biblijnych, ale bohaterowie jego powieści skłaniają się raczej ku duchowości New Age, Sosnowski zaś często parafrazuje teksty biblijne w celu wyrażenia ich duchowego przekazu we współczesnym, codziennym języku.