“Wiara, którą kocham najbardziej, to nadzieja”. O perspektywie nadziei w ujęciu Charlesa Péguy’ego - McDERMOTT, Ferdi (Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 2019)
Odpowiadając na wezwanie współczesnych papieży zachęcających do ponownego odkrywania teologicznej cnoty nadziei, autor analizuje poemat Charlesa Péguy’ego poświęcony właśnie tematyce nadziei. Péguy, francuski poeta, poległy w roku 1914, w czasie początkowych walk pierwszej wojny światowej, należał do najważniejszych postaci tak zwanego francuskiego odrodzenia katolickiego. W omawianym utworze, w którym poetycki monolog przeobraża się w lekcję katechizmu udzielaną młodej Joannie d’Arc, nadzieja ukazana została jako mała dziewczynka. Pod wpływem filozofii Henri’ego Bergsona i jego ponownego odkrycia „tego, co rzeczywiste”, Péguy wskazuje nadzieję, uosobioną w postaci dziecka, jako klucz do odnowy wiary i miłości, a być może również źródło nowej energii dla przesłania, jakie niesie ze sobą chrześcijaństwo. Czas, w którym powstawał poemat – początek dwudziestego wieku – to we Francji okres kryzysu związanego z wojną francusko-pruską, sprawą Dreyfusa oraz czystkami antyklerykalnymi, a także głęboką dezorientacją społeczną. Wiele spośród poruszanych przez Péguy’ego ważnych wówczas tematów w zaskakujący sposób zachowuje aktualność również dzisiaj.