Instytucje regulujące i nadzorujące rynek finansowy. Wybrane zagadnienia - Przybytniowski, Jarosław W. (Przegląd Prawno-Ekonomiczny, 2008)
Kraje należące do Unii posiadają różne rozwiązania w zakresie nadzoru nad rynkami finansowymi. Nie wszystkie sektory rynku finansowego podlegają nadzorowi i regulacji. Potrzeba nadzorowania i regulowania sektorów wynika z występowania asymetrii informacji. Idealnym rozwiązaniem byłoby utworzenie jednolitego zintegrowanego nadzoru nad rynkiem finansowym. Zintegrowany model nadzoru oznacza, że kontrola nad wszystkimi segmentami rynku finansowego jest skoncentrowana w jednej instytucji. W 11 krajach Unii funkcjonuje krajowy nadzór zintegrowany i rozwiązanie to zyskuje na popularności w ostatnich latach. Alternatywą dla tej formy jest model sektorowy, w którym nadzór i regulacja poszczególnych segmentów rynku leży w gestii różnych instytucji. W polskim systemie finansowym model sektorowy istniał do 19 września 2006 roku. Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) będąca zintegrowaną formą nadzoru przejęła kompetencje Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (KPWiG) oraz Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych (KNUiFE) a z dniem 31 grudnia 2007 roku także Generalnego Inspektora Nadzoru Bankowego (GINB). Celem nadzoru jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego, stabilności, bezpieczeństwa, przejrzystości i zaufania do rynku. Główną troską nadzorców nad rynkiem bankowym i ubezpieczeniowym jest ochrona klientów banków i towarzystw ubezpieczeniowych. Współpraca Komisji Nadzoru z instytucjami UE odbywa się poprzez uczestnictwo w procesie realizacji kompetencji wykonawczych KE, w który są zaangażowane państwa członkowskie. Współudział ten ma charakter ekspercki i opiniodawczy i dokonuje się poprzez uczestnictwo w komitetach o statusie regulacyjnym bądź doradczym. Wewnętrzną strukturę procesu nadzoru tworzą: instrumenty oraz przedmiot nadzoru. Obserwacja zmian w procesie sprawowania nadzoru nad rynkiem usług ubezpieczeniowych wskazuje na wzrost jego znaczenia. Wiąże się z tym przyjęcie przez UE nowych regulacji prawnych, związanych głównie z sektorem reasekuracji, ubezpieczeń komunikacyjnych, pośrednictwem ubezpieczeniowym. Wszelkie zmiany w procesie nadzoru, służą przede wszystkim: ochronie praw konsumenta, jak i ograniczeniu do minimum ryzyka niewypłacalności.