Sąd Najwyższy w II Rzeczypospolitej Polskiej - Szmulik, Bogumił (Przegląd Prawno-Ekonomiczny, 2008)
Publikacja ma na celu zaprezentowanie instytucji Sądu Najwyższego w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Rozważania niniejsze otwiera wprowadzenie wywodzące początki tej instytucji z lat pierwszej wojny światowej. Właściwe funkcjonowanie Sądu Najwyższego jako najwyższej instancji sądowniczej w niepodległej Polsce inicjuje jednak dopiero dekret o Sądzie Najwyższym Naczelnika Państwa z 8 lutego 1919 roku. W ramach powołanego Sądu Najwyższego brak izby wojskowej, toteż na przełomie 1918/1919 roku powołano Najwyższy Sąd Wojskowy. Ukształtowany Sąd Najwyższy nie ulega znaczącym zmianom w późniejszych latach, zachowując swoją nadrzędną pozycję nawet po ustanowieniu w 1928 roku – Prawa o ustroju sądów powszechnych, w myśl którego znalazł się na czele struktury sądów powszechnych. Podstawową funkcją Sądu Najwyższego w omawianym okresie było sprawowanie nadzoru nad orzecznictwem sądowym w celu zapewnienia jednolitości stosowania prawa. Również uchwalenie Konstytucji Kwietniowej, ustalającej nowe reguły i tendencje w państwie nie wpłynęło zasadniczo na zachowanie i pracę Sądu Najwyższego. Działalność SN przerwała II wojna światowa. Okres ten trwał od 5 września 1939 do 26 stycznia 1945 roku. Rozporządzeniem Generalnego Gubernatora z dnia 19 lutego 1940 roku uznano go za „chwilowo” nieczynny. Następnie powołano komisję likwidacyjną SN, która zakończyła pracę w roku 1941.