Evolution of the Belarus-Russia Union State: from integration to attempts of incorporation - Usov, Pavel (Studia i Analizy Nauk o Polityce, 2020)
Rosyjsko-białoruska integracja, zarówno polityczna, jak i ekonomiczna, była jednym z podstawowych czynników, stojących u podstaw neo-autorytarnego reżimu na Białorusi. Rosyjskie wsparcie ekonomiczne dla prezydenta Łukaszenki zapewniło gwałtowne zakończenie zmian demokratycznych na Białorusi i pozwoliło utrzymać odgórne zarządzanie narodową gospodarką. Przez długi czas społeczeństwo białoruskie utknęło w sowieckim stylu życia politycznego. Jednocześnie taki właśnie styl polityczny umożliwił Rosji zatrzymanie Białorusi w swojej strefie wpływów, geopolitycznych i kulturalnych. W rezultacie Białoruś prawie nie była otwarta na konstruktywne relacje z Zachodem, a regularne represje polityczne utrzymywały ten kraj w izolacji. W drugim okresie autorytarnych rządów Łukaszenki, kiedy polityka Rosji stała się wyraźnie bardziej agresywna, integracja z Rosją stała zaczęła wyniszczać białoruską państwowość. Oczywistym jest, że Moskwa od jakiegoś czasu próbuje wcielić w życie ideę odtworzenia swego rodzaju nowego imperium, i chwyta się różnych narzędzi, żeby osiągnąć ten cel. Można powiedzieć, że taka integracja jest jednym z mechanizmów wojny hybrydowej, prowadzonej przez Rosję przeciwko postsowieckim republikom. Zważywszy na to, że Białoruś nie rozwinęła w pełni ekonomicznych i politycznych relacji z Zachodem, jej system ekonomiczny i polityczny jest w dużym zakresie zależny od Rosji, co stawia Białoruś w trudnej, krytycznej pozycji. Kontynuacja integracji z Rosją może zaowocować utratą niepodległości przez Białoruś. Nawet jeśli Łukaszenko był w stanie oprzeć się naciskom Kremla na „głębszą integrację”, Białoruś wciąż jest częścią Państwa Sojuszniczego, i stabilność politycznego i ekonomicznego systemu kraju zależy od rosyjskiego wsparcia. Bez wątpienia Moskwa będzie kontynuować swoją politykę szerszej kontroli i podporządkowywania Białorusi.