Hagiografia polska. - Prejs, Roland (Studia Nauk Teologicznych PAN, 2020)
W ostatnich latach miały miejsce dość liczne beatyfikacje i kanonizacje Polaków. W związku z tym napisane zostały życiorysy osób wyniesionych na ołtarze, poczynając od opracowań ściśle naukowych, aż po popularne i niewielkie objętościowo biografie. W dorobku po 1945 r. pierwszym chronologicznie naukowym studium była praca zbiorowa Hagiografia polska. Ważna jest książka Henryka Frosa i Franciszka Sowy Twoje imię, która miała kilka wydań. Ze studiów metodologicznych wskażmy na artykuł ks. Edwarda Walewandra, próbujący odpowiedzieć, czym powinna być hagiografia: przede wszystkim piśmiennictwem historycznym, posługującym się źródłami i metodami badawczymi właściwymi historii Kościoła. Do publikacji metodologicznych dołączmy książkę s. Aleksandry Witkowskiej Sancti. Miracula. Peregrinationes, stanowiącą zbiór artykułów dotyczących różnych zagadnień hagiograficznych. Dwutomowe opracowanie s. Aleksandry Witkowskiej i Joanny Nastalskiej Staropolskie piśmiennictwo hagiograficzne jest słownikiem bio-bibliograficznym hagiografów czasów Rzeczypospolitej przedrozbiorowej i zestawieniem utworów hagiografii staropolskiej. Książka Jerzego Starnawskiego Drogi rozwojowe hagiografii polskiej i łacińskiej w wiekach średnich jest studium z zakresu kształtowania się piśmiennictwa polskiego w średniowieczu. W polskim piśmiennictwie hagiograficznym okresu powojennego dominują opracowania biograficzne, brakuje natomiast studiów metodologicznych oraz badań nad hagiografią XIX i XX w.