Pole tożsamości i Vincenzowskie przekroczenia - Choroszy, Jan Andrzej (TEKA Komisji Polsko-Ukraińskich Związków Kulturowych, 2024)
Problem tożsamości Stanisława Vincenza (1888–1971) wywołał historyk Andrzej Z. Zięba, wnioskując z lektury cyklu Na wysokiej połoninie, że tożsamość Vincenza była jednoznacznie polska, a inne tradycje etniczne (huculską i chasydzką) postrzegać należy jako wątki wzbogacające przyjęte przez pisarza dziedzictwo dawnej Rzeczypospolitej. Autor artykułu proponuje wziąć pod uwagę nie tylko Połoninę, której fabuła kończy się w 1887 roku, ale także dokumenty życia osobistego, odzwierciedlające ewolucję postawy Vincenza w reakcji na współczesną mu historię. Na podstawie słabo znanych lub niepublikowanych egodokumentów rejestrujących stosunek pisarza do żydostwa i polskiego antysemityzmu można stwierdzić, że Vincenz nie identyfikował się z polskością ksenofobiczną i agresywną, natomiast we własną tożsamość włączał elementy obce etnicznie, przekraczając stanowe, kulturowe i polityczne bariery.