Liturgia a zmartwychwstanie ciała w myśli teologicznej Romano Guardiniego

Filip Zatorski

Abstrakt

Artykuł podejmuje problematykę relacji między liturgią a zmartwychwstaniem ciała w myśli teologicznej Romano Guardiniego. W obliczu współczesnego sceptycyzmu wobec prawd ostatecznych autor stawia pytanie o to, w jaki sposób sakramentalna obecność Jezusa antycypuje przyszłą chwałę zmartwychwstania. Analiza została oparta na metodzie analityczno-syntetycznej tekstów źródłowych niemieckiego teologa, ze szczególnym uwzględnieniem dzieł: Liturgia i formacja liturgiczna, O duchu liturgii, O rzeczach ostatecznych oraz Bóg nasz Pan Jezus Chrystus. Osoba i życie. Struktura wywodu prowadzi od Guardiniego antropologii personalistycznej, przez chrystologiczny fundament paschalny, aż po wizję przebóstwionej cielesności. Głównym wnioskiem niniejszych rozważań jest teza, że liturgia w ujęciu Guardiniego stanowi nie tylko „przemodloną prawdę”, lecz także realną przestrzeń formatio corporis – proces, w którym ciało, stając się narzędziem ducha w geście liturgicznym, przygotowywane jest do swojej ostatecznej, eschatologicznej formy. Tekst ukazuje, że w Eucharystii zmartwychwstanie przestaje być jedynie teoretycznym dogmatem, a staje się dynamicznym procesem przemiany ludzkiego losu.