Die Regel der Übersetzung nach Hieronymus in der Theorie und Praxis - Bachniak, Tatiana Miroslawa (Vox Patrum, 2019)
Zasada przekładu według Hieronima w teorii i praktyce Hieronim ze Strydonu (347-419), jeden z czterech wielkich Ojcόw Kościoła Zachodniego, przeszedł do historii jako tłumacz Biblii. Jego zainteresowanie Pismem Świętym, oczytanie w dziełach wczesnych pisarzy chrześcijańskich oraz znajomość języka greckiego i hebrajskiego sprawiły, że był uważany przez wspόłczesnych za eksperta w dziedzinie egzegezy biblijnej. Dzięki korespondencji z papieżem Damazym zrodziła się idea rewizji wielu istniejących, rόżniących się od siebie przekładόw Ewangelii na podstawie tekstόw źrόdłowych. Wkrόtce jednak rozpoznano konieczność rozszerzenia prac rewizyjnych rόwnież na księgi Starego Testamentu, ktόre Hieronim postanowił tłumaczyć, opierając się na tekstach hebrajskich, a nie jak dotychczas na LXX. Innowacyjność tego przedsięwzięcia napotkała na krytykę i sprzeciw w wielu kręgach kościelnych. Obawiano się ogromnego wpływu, jaki Hieronim mόgł wywrzeć na kształt Biblii dzięki swojemu nowemu przekładowi opierającemu się na oryginalnych tekstach źrόdłowych i zachowującemu sens przekazywanej zbawczej treści a nie zachowującemu jej dosłownego brzmienia, co byłoby rόwnoznaczne z detronizacją Septuaginty.