I rapporti tra la Chiesa e l’impero nel secolo di Ambrogio - dal Covolo, Enrico (Vox Patrum, 1998)
Celem polityki religijnej Cesarstwa było od zawsze zapewnienie opieki bóstwa dla własnego zbawienia, ofiarując mu uległość kultu sprawowanego bez przeszkód. Interwencje prawodawcze - od Galeriusza do Teodozjusza - podczas gdy stopniowo przyznają chrześcijanom pełną wolność religii, a jednocześnie ograniczają sprawowanie kultu pogańskiego, paradoksalnie znajdują się na linii tradycji rzymskiej, zwłaszcza, że po Galeriuszu została już przesądzona niestosowność prześladowania chrześcijan: zaistniała potrzeba zastąpienia kultu pogańskiego kultem chrześcijańskim, pozostawiając jednak nienaruszonym system połączenia polityki i religii, jedynej gwarancji utrzymania Cesarstwa.