Dlaczego teologia katolicka potrzebuje metafizyki: perspektywa chrystologiczna


Abstrakt

Chalcedoński symbol wiary zawiera prawdę o Chrystusie jako jednej osobie Syna Bożego w dwóch naturach, boskiej i ludzkiej. Doktryna współorzekania przymiotów musi być istotna dla życia i praktyki Kościoła, skoro stwierdzamy, że cechy boskie i ludzkie należą do jednego podmiotu Słowa, które stało się ciałem. Takie orzekanie nie może prowadzić do zmieszania dwóch natur lub ich odrębnych właściwości. Twierdzenie, że w Chrystusie jest boska i ludzka natura, jest jednak możliwe tylko wówczas, gdy człowiek może analogicznie myśleć o tym, czym jest boska natura, a także jednoznacznie ujmować to, czym jest natura ludzka. W przeciwnym razie nie byłoby możliwe zrozumienie boskiej natury Chrystusa i objawienie pozostawałoby zupełnie obce wobec ludzkiej myśli, nawet przy założeniu, że takie zrozumienie ma swój początek w łasce. Podobnie nie możemy myśleć o solidarności Syna z nami w ludzkiej naturze, jeśli nie przyjmujemy wspólnej nam wszystkim natury ludzkiej. Można więc stwierdzić, że Kościół może wyznawać prawdę Chalcedonu tylko wówczas, gdy istnieje wiekuista metafizyka, wewnątrz której można koherentnie myśleć o boskiej i ludzkiej naturze w ramach przyrodzonych możliwości ludzkiego rozumu. Oznacza to, że Kościół pełni funkcję „metafizycznego apostolatu” w swoim nauczaniu, w swoich tradycjach filozoficznych, jak również w swoich twierdzeniach biblijnych i doktrynalnych.
twierdzeniach biblijnych i doktrynalnych.


Słowa kluczowe

chrystologia chalcedońska; współorzekanie przymiotów; analogia; metafizyka; filozofia wieczysta

Aquinas, Summa Theologiae.
Balthasar H.U. von, Theo-Logic, II: The Truth of God, trans. by A. Walker, San Francisco 2004.
Barnes C.L., Christ’s Two Wills in Scholastic Thought: The Christology of Aquinas and its Historical Context, Toronto 2015.
Basil, Epistle to Terentius (PG 32, 798 A).
Bauckham R., God Crucified: Monotheism and Christology in the New Testament, Grand Rapids 1998.
Bieler M., Analogia entis” as an expression of love according to Ferdinand Ulrich, in: The Analogy of Being: Invention of the Antichrist or the Wisdom of God?, ed. T.J. White, Grand Rapids 2011, p. 314–37.
Bulgakov S., The Lamb of God, trans. B. Jakim, Grand Rapids 2008.
Daguet F., Finis Omnium Ecclesia; Théologie du Dessein Divin chez Thomas D’Aquin, Paris 2003.
Denzinger H., Enchiridion symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum, Forty-Third edition, ed. by P. Hünermann, R. Fastiggi, A. Nash, San Francisco 2010.
John of Damascus, On the Orthodox Faith, III, cc. 4–19, trans. S.D.F. Salmond, Nicene and Post-Nicene Fathers, Oxford 1899.
John Paul II, Fides et ratio (1998).
Maritain J., Court Traité de l’Existence et de l’Existant, Oeuvres Complètes, vol. 9, Fribourg–Paris 1990.
Newman J.H., An Essay on the Development of Christian Doctrine, London 1909.
Paul VI, Credo of the People of God.
Pius XII, Humani generis.
Przywara E., Analogia Entis; Metaphysics: Original Structure and Universal Rhythm, trans. by J. Betz, D.B. Hart, Grand Rapids 2014.
Severus Ant., Ep. I ad Sergium, CSCO 120, 60, 33–61, 9, esp. in: A. Grillmeier, Christ in Christian Tradition, vol. 2, pt. 2, London 1995.
Söhngen G., The Analogy of Faith: Likeness to God from Faith Alone?, Pro Ecclesia 21,1 (2012), p. 56–76.
Söhngen G., The Analogy of Faith: Unity in the Science of Faith, Pro Ecclesia 21,2 (2012), p. 169–194.
Tome of Leo (letter 28 to Flavian), trans. by C.L. Feltoe; ed. by P. Schaff, H. Wace, in: Nicene and Post-Nicene Fathers, vol. 12, Buffalo, NY 1895.
White T.J., Dyothelitism and the Instrumental Human Consciousness of Jesus, Pro Ecclesia 17 (2008), p. 396–422.

Opublikowane : 2020-02-27



Thomas Joseph White