Il mistero dell’incarnazione nel commento al “simbolo apostolico” di san Quodvultdeus di Cartagin



Abstrakt

The first Commentaries to the “Apostolic Symbol”, written in a quite simple language, spread about the IV century among the Latin Churches, which were ac­customed to use professions of faith reproducing the “Roman Symbol”, a model for the textus receptus of the “Symbol” so called “of the Apostles”, an excellent summary of the revealed truths. St. Quodvultdeus of Carthage, in his Sermones de Symbolo, comments the first article of the “Apostolic Symbol” by affirming that it contains the whole faith in the Trinity and the plan of salvation. In commenting the second article, St. Quodvultdeus of Carthage explains how the Incarnate Son is the Messiah announced by the prophets of the Old Testament. Such Incarnation constitutes the second birth of the Word of God after that from the Father without any participation from a mother. He further highlights the great dignity of Mary, playing a quite active role in the work of the Incarnation by gi­ving birth to her Creator. The coming of the Son of God into the world was carried out in a miraculous way, by the work of the Holy Spirit and without the participation of man. For this reason Mary remains virgin and the true Son of God becomes a true man, while still remaining equal to the Father in his divinity. By assuming the human nature in the Incarnation, the Son of God took on Himself all that constitutes a true hu­man being: the soul and the body, already redeemed and sanctified in the very moment of the Incarnation.


Hippolitus, Traditio Apostolica, ed. B. Botte, SCh 11bis, Paris 19682.
QuodvultdeusCarthaginensis, De Symbolo, ed. R. Braun, CCL 60, 303-363, Quodvultdeus of Carthage, The Creedal Homilies: Conversion in Fifth Century North Africa, transl. and comm. Th. Macy Finn, Ancient Christian Writers 60, New York 2004.
QuodvultdeusCarthaginensis, Liber promissionum et praedictorum Dei, ed. R. Braun, SCh 101-102, Paris 1964.
Ambrasi D., Quodvultdeus, BS XII 1335-1338.
Antin P., Quodvultdeus. Livres des promesses et des prédicions de Dieu, “Latomus” 23 (1964) 841-842.
Badcock F.J., Le credo primitif d’Afrique, RBen 45 (1933) 3-9.
BotteB., Note sur le symbole baptismale de saint Hippolyte, in: Mélanges J. de Ghellinck, I, Gembloux 1951, 189-200.
CapelleB., Le symbole romain au IIe siècle, RBen 39 (1927) 33-45.
CapelleB., Les origines du symbole romain, RTAM 2 (1930) 5-20.
CourcelleP., Quodvultdeus redivivus, REA 67 (1965) 165-170.
Culmann O., Les premières confessions de foi chrétiennes, Cahiers de la Revue d’Histoire et de Philosophie Religieuses 30, Paris 1948.
Degórski B., Duchowni w starożytności chrześcijańskiej, in: Kapłaństwo w posłudze paulińskiej. Sympozjum pt. Kapłaństwo – dar i tajemnica, które odbyło się 21 listopada 2009 roku na Jasnej Górze z okazji Anni Sacerdotalis, ogłoszonego przez Benedykta XVI, ed. J. Mazur, Jasna Góra – Częstochowa 2010, 39-40.
Degórski B., Pozaaugustyńskie komentarze patrystyczne do Symbolu Apostolskiego, in: Symbol Apostolski w nauczaniu i sztuce Kościoła do Soboru Trydenckiego, ed. R. Knapiński, Towarzystwo Naukowe KUL. Źródła i monografie 159, Lublin 1997, 204-213.
Degórski B., Tajemnica wcielenia w komentarzach św. Quodvultdeusa z Kartaginy do “Składu Apostolskiego”, in: Wizja pedagogiczna Jana Pawła II dla współczesnej edukacji, ed. M. Włosiński, Włocławek 2009, 85-91.
Degórski B., Zarys liturgii okresu patrystycznego. Zagadnienia wybrane, in: Liturgia w klasztorach paulińskich w Polsce. źródła i początki, ed. R. Pośpiech, Musica Claromontana – Studia 1, Opole 2012, 25-77.
Drobner H., Quodvultdeus, hl., in: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, ed. F. W. Bautz – T. Bautz, vol. 7, Herzberg 2004, 1137-1142.
Duval Y.-M., Un nouveau lecteur probable de l’H.E. de Rufin d’Aquilée: l’auteur du Liber promissionibus et praedicationibus Dei, “Latomus” 26 (1967) 762-777.
Eckmann A., Święty Augustyn jako komentator Symbolu Apostolskiego, in: Symbol Apostolski w nauczaniu i sztuce Kościoła, p. 161-177.
FransesD., Die Werke des hl. Quodvultdeus, Bischofs von Carthago, München 1920.
Kelly J.N.D., I simboli di fede della Chiesa antica. Nascita, evoluzione, uso del credo, trad. italiana B. Maresca, Napoli 1987.
Lodi E., Il Credo Ecumenico pregato nella liturgia bizantina e romana, Padova 1990, 85-86.
Longosz S., Struktura Symbolu Apostolskiego, in: Symbol Apostolski w nauczaniu i sztuce Kościoła, p. 77-99.
MaritanoM., La preghiera nei Padri Greci, in: Enciclopedia della preghiera, ed. C. Rossini – P. Sciadini, Città del Vaticano 2007, 461-462.
Morin D.G., Pour une futur édition des opuscules de Quodvultdeus, évêque de Carthage au Ve siècle, RBen 31 (1914) 156-162.
NazzaroA.V., La produzione omiletica di Quodvultdeus, vescovo di Cartagine, in: Le forme e i luoghi della predicazione. Atti del Seminario internazionale di studi (Macerata 21-23 novembre 2006), ed. G. Frenguelli – C. Micaeli, Macerata 2009, 27-67.
NazzaroA.V., Quodvultdeus, in: Enciclopedia Virgiliana, IV, Roma 1988, 383-384.
NazzaroA.V., Quodvultdeus, in: M. Sordi – A.M. Triacca, Dizionario di Omiletica, Torino – Bergamo 1998, 1310-1313.
PellegrinoM., Intorno a Quodvultdeus. De promissionibus et praedicationibus Dei, RSLR 2 (1966) 240-245.
PietrasH., Geneza Symbolu Apostolskiego, in: Symbol Apostolski w nauczaniu i sztuce Kościoła, p. 63-76.
PoqueS., Au sujet d’une singularité romaine de la “redditio symboli” (Confessiones 8, 2, 5), “Augustinianum” 25 (1985) 133-143.
RuggieroF., Celebrazione, effusione della grazia e annuncio nella Tradizione Apostolica, in: Liturgia ed evangelizzazione nell’epoca dei Padri e nella Chiesa del Vaticano II. Studi in onore di Enzo Lodi, ed. E. Manicardi – F. Ruggiero, Studi e Saggi della Sezione Seminario Regionale dello Studio Teologico Accademico Bolognese 3, Bologna 1996, 147-184.
Sabugal S., Credo. La fe de la Iglesia. El símbolo de la fe: historia e interpretación, Zamora 1986.
ShepensP., Les oeuvres de saint Quodvultdeus, RSR 13 (1923) 76-78.
ShepensP., Un traité à restituer à Saint Quodvultdeus, évêque de Carthage au Ve siècle, RSR 10 (1919) 230-243.
Simonetti M., Introduzione, in: Rufino. Spiegazione del Credo, Collana di Testi Patristici 11, ed. M. Simonetti, Roma 1978, 17.
Simonetti M., Note sul testo di alcuni passi di opere attribuite a Quodvultdeus, “Rivista di Filologia e di Istruzione Classica” 14 (1978) 291-299.
Simonetti M., Qualche riflessione su Quodvultdeus di Cartagine, “Rivista di Letteratura e Filologia Classica” 14 (1978) 201-207.
Simonetti M., Studi sulla letteratura cristiana d’Africa in età vandalica, “Istituto Lombardo di Scienze e di Lettere. Rendiconti” 83 (1950) 1-18.
Staniek E., Rola Symbolu Apostolskiego w patrystycznej koncepcji katechizmu Kościoła katolickiego, in: Symbol Apostolski w nauczaniu i sztuce Kościoła, p. 13-23.
Starowieyski M., Legenda o powstaniu Składu Apostolskiego, in: Symbol Apostolski w nauczaniu i sztuce Kościoła, p. 51-62.
VicenzoA., Quodvultdeus: un vescovo dell’Africa vandalica a Napoli, in: Società multiculturali nei secoli V-IX. Scontri, convivenza, integrazione nel Mediterraneo occidentale, ed. M. Rotili, Napoli 2001, 33-51.

Opublikowane : 2018-12-16


Degórski, B. (2018). Il mistero dell’incarnazione nel commento al “simbolo apostolico” di san Quodvultdeus di Cartagin. Vox Patrum, 64, 119-130. Pobrano z https://czasopisma.kul.pl/vp/article/view/3708

Bazyli Degórski 
Pontificia Università S. Tommaso d’Aquino a Roma  Włochy



Zgodnie z regulacjami prawnymi zawartymi w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r., autor przekazuje autorskie prawa majątkowe dotyczące składanego dzieła wydawcy czasopisma "Vox Patrum". Przeniesienie praw autorskich do składanego dzieła następuje na wszystkich polach eksploatacji, w szczególności tych wymienionych w art. 50 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: 1. W zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu – wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy dzieła, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową. 2. W zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami , na których dzieło utrwalono – wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy. 3. W zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt. 2 – publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

Za zgodą Redakcji czasopisma artykuły i recenzje opublikowane w półroczniku "Vox Patrum" mogą być przedrukowywane w innych publikacjach.

Autor, w celach niekomercyjnych, może w dowolny sposób, bez zgody Redakcji, rozpowszechniać swój tekst w wersji elektronicznej.

Redakcja publikuje teksty on-line na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Bez utworów zależnych 3.0 PL

 

 


Inne teksty tego samego autora