Old man and politics. The changeable opinions of Plutarch of Chaeronea

Ewa Osek

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II , Poland


Abstract

Plutarch of Chaeronea (ca. 45-122/125) changed his attitude to on old age in the suc­cessive stages of his life and literary production. In the period between AD 85 and 95 the middle-aged author inclined to the Stoic theory on old age. According to the Stoic doctrine his Table talks (Symposiacs) show an old age of man as a heatless and moistures state causing the physical and mental degeneracy. In the next phase – the time of working on the Parallel Lives (AD 96-117) Plutarch hesitated between the pessimistic Stoic view and the neo-Stoic conception of the eugeria („the beautiful ageing”), whose embodiment and ideal was Cato the Elder. The ultimate Plutarch’s position is contained in his last work en­titled Whether an old man should engage in public affairs. This treatise on old age, being the only such a work extant in Greek language, was written in AD 119/120, when Hadrian appointed over seventy-year-old Plutarch to a governor of Greece. The author argues now that an old statesman is much better than a young one and that a politician doesn’t have to finish his public career because of his old age. The Plutarch’s sources are not Peripatetic, as most of the scholars suppose, but Epicurean and perhaps also Middle Platonic. The the­sis of this article is that the philosopher of Chaeronea always oscillated between Stoicism and Epicureanism in his approach to old age.

Keywords:

Plutarch of Chaeronea, Old man

Anziani e politica: Plutarco, ed. A. de Lazzer, Palermo 1989
Beauvoir S. de, La vieillesse, I, Paris 1970
Blois L. de, Classical and contemporary statesmen in Plutarch’s «Praecepta», w: The statesman in Plutarch’s works, ed. L. de Blois, I, Leiden 2004
Bowersock G.W., Some persons in Plutarchs Moralia, CQ 15 (1965)
Bowie E., Hadrian, Favorinus, and Plutarch, w: Plutarch and his intellectual world. Essays on Plutarch, ed. J. Mossman, London 1997
Byl S., Plutarque et la vieillesse, „Les Études Classiques” 45 (1977) 107-123
Cacciari A., Plutarco, w: Senectus. La vecchiaia nel mondo classico, ed. U. Mattioli, vol. 1, Bologna 1995, 361-395
Cicero, Cato Maior de senectute
Clay D., The philosophical Inscription of Diogenes of Oenoanda. New discoveries 1969-1983, ANRW II 36, 4, 2519-2526
Desideri P., La vita politica cittadina nell’Impero. Lettura dei «Praecepta gerendae rei publicae» e dell’«An seni res publica gerenda sit», „Athenaeum” 64 (1986) 371-381
Diogenes Laertius, Vitae philosophorum, tłum. K. Leśniak: Żywoty i poglądy słynnych filozofów, Biblioteka Klasyków Filozofii, Warszawa 2004
Diogenes Oenoandensis, De senectute, ed. M.F. Smith: The Epicurean inscription, Naples 1993
Epicurus, Epistula III ad Menoeceum, ed. P. von der Mühll, Teubner, Lipsiae 1922
Favorinus, peri goros, ed. F. le Monnier: Favorino di Arelate, Opere, Firenze 1966
Fornara C., Sources of Plutarch’s «An seni sit gerenda res publica», „Philologus” 110 (1966)
Georgius Syncellus, Chronicon, ed. R. Helm, GCS 47, Berlin 1956
Gnomologium Vaticanum Epicureum, ed. G. Arrighetti, 2 ed., Torino 1973
Hershbell J.P., Plutarch’s political phi¬losophy: Peripatetic and Platonic, w: The statesman in Plutarch’s works, ed. L. de Blois, I, Leiden 2004
Jones C.P., Towards a chronology of Plutarch’s works, JRS 56 (1966) 61-74
Juncus apud Stobaeum, Florilegium
Masaracchia A., Tracce aristoteliche nell’«An seni res publica gerenda sit» e nei «Praecepta gerendae rei publicae», w: Teoria e prassi. Politica nelle opere di Plutarco. Atti del V Convegno plutarcheo (Certosa di Pontignano, 7-9 giugno 1993), ed. I. Gallo – B. Scardigli, Napoli 1995
Minois G., Historia starości: od antyku do renesansu, tłum. K. Marczewska. Warszawa – Gdańsk 1995
Orphicorum Testimonia, ed. A. Bernabé, Poetae epici Graeci. Testimonia et fragmenta, pars II: Orphicorum et Orphicis similium testimonia et frag¬menta, fasc. 2, Monachii – Lipsiae 2005
Parkin T.G., Old age in the Roman world: a cultural and social history, Baltimore 2003
Parmenides, ed. H. Diels – W. Kranz: Die Fragmente der Vorsokratiker
Plutarchus, An seni respublica gerenda, tłum. A. Twardecki, w: Cyceron – Plutarch, Katon Starszy o starości – Czy stary człowiek powinien zajmować się polityką, Warszawa 1996
Plutarchus, Cato Maior
Plutarchus, Consolatio ad uxorem, tłum. Z. Abramowiczówna, w: Plutarch, Moralia, BN II 86, Wrocław 1954
Plutarchus, De defectu oraculorum, tłum. Z. Abramowiczówna, w: Plutarch, Moralia, BN II 86
Plutarchus, De Pythiae oraculis, tłum. Z. Abramowiczówna, w: Plutarch, Moralia II, Biblioteka Klasyków Filozofii, Warszawa 1988
Plutarchus, Flamininus
Plutarchus, Marius
Plutarchus, Praecepta gerendae rei publicae
Plutarchus, Quaestiones convivales
Ps-Plutarchus, De placitis philosophorum
Sigismund M., Über das Alter: Eine historisch-kritische Analyse der Schriften über das Alter: peri geros von Musonius, Favorinus und Iuncus, Frankfurt 2003
Stadter Ph.A. – Stockt L. van der, Sage and emperor: Plutarch, Greek intellectuals, and Roman power in the time of Trajan (98-117), Leuven 2002
Stamátakos I., Ploutarchou ei geronti politeuteon, Athens 1935
Stobaeus, Florilegium
Stoicorum veterum fragmenta, ed. H. von Arnim, II, Stuttgart 1903
Swain S., Plutarch, Hadrian, and Delphi, „Historia. Zeitschrift für Alte Geschichte” 40 (1991) 318-330
Waters W., The old age of horse, CPh 17 (1922)
Ziegler K., Plutarchos von Chaironeia, RE XXI/1, 821-822

Published
2011-12-15


Osek, E. (2011). Old man and politics. The changeable opinions of Plutarch of Chaeronea. Vox Patrum, 56, 133–145. https://doi.org/10.31743/vp.4212

Ewa Osek 
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II



License

Zgodnie z regulacjami prawnymi zawartymi w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r., autor przekazuje autorskie prawa majątkowe dotyczące składanego dzieła wydawcy czasopisma "Vox Patrum". Przeniesienie praw autorskich do składanego dzieła następuje na wszystkich polach eksploatacji, w szczególności tych wymienionych w art. 50 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: 1. W zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu – wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy dzieła, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową. 2. W zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami , na których dzieło utrwalono – wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy. 3. W zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt. 2 – publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

Za zgodą Redakcji czasopisma artykuły i recenzje opublikowane w półroczniku "Vox Patrum" mogą być przedrukowywane w innych publikacjach.

Autor, w celach niekomercyjnych, może w dowolny sposób, bez zgody Redakcji, rozpowszechniać swój tekst w wersji elektronicznej.

Redakcja publikuje teksty on-line na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.

 

 


Most read articles by the same author(s)

1 2 > >>