Teologia poetycka i poezja wiary. Esej o dialogu rozłącznym, lecz możliwym
Abstrakt
Pierwsza część artykułu dotyczy relacji między teologią chrześcijańską a poezją dwudziestego wieku. Następnie autor rozważa wpływ sekularyzacji kultury zachodniej na rozumienie doświadczenia poetyckiego jako czegoś zbliżonego do przeżycia sacrum. Dzięki temu podobieństwu nowoczesne dzieło literackie mogło się stać przedmiotem refleksji teologicznej w ramach filozofii i teologii postsekularnej. Część zasadnicza eseju to polemika z książką Adama Lipszyca Czas wiersza. Paul Celan i teologie literackie oraz zawartą w niej interpretacją dwóch wierszy Paula Celana, które Lipszyc uznaje za świadectwo swoistego wykorzystania poezji w celu wygenerowania języka nowej, postchrześcijańskiej teologii negatywnej, wywiedzionej z judaizmu. W części trzeciej autor wprowadza alternatywną wobec teologii poetyckiej kategorię poetyckiej wyobraźni chrześcijańskiej jako źródła literatury, będącej autentycznym świadectwem ekspresji wiary religijnej zgodnej z dogmatyczną teologią katolicką. W części końcowej przedmiotem analizy jest wiersz Krzysztofa Kuczkowskiego stanowiący przykład stosunkowo nowego zjawiska w poezji polskiej, polegającego na przejściu od wykorzystania w wierszu motywów kultury chrześcijańskiej do poezji katolickiej, nieskrycie dewocyjnej.
