Kultura filmowa w okupowanej Korei w latach 1910-1945
Abstrakt
Wychodząc z założenia, że japoński kolonializm nie ograniczał się do podboju militarnego, lecz wiązał się z realizacją określonego projektu kulturowego, zmierzającego do stworzenia panazjatyckiej wspólnoty politycznej, autor artykułu zamierza wykazać, że kino stanowiło jedno z podstawowych narzędzi pozwalających na propagowanie wizji nowego porządku w Azji Wschodniej. Analizując kulturę filmową okresu kolonialnego (1910-1945), zwraca uwagę na ukryte sprzeczności wewnątrz pozornie homogenicznego projektu, uwzględnia szereg aspektów wykraczających poza treść i formę dzieła, jak system produkcji i dystrybucji (np. współpraca wytwórni japońskich z koreańskimi), organizacja pokazów, recepcja (głosy krytyków), wpływ czynników politycznych (cenzury, prawa filmowego) oraz oddziaływanie społeczne. Przedmiotem analizy są zarówno filmy dokumentalne, jak i fabularne – zwłaszcza promujące ochotniczą służbę w armii cesarskiej – które nie pozostawiają wątpliwości co do propagandowego charakteru ówczesnej produkcji.
