Powrót do Ojców i dialog z duchem czasu. Hermeneutyka teologiczna Gieorgija Fłorowskiego
Abstrakt
Artykuł poświęcony został zagadnieniu hermeneutyki teologicznej w pracach Gieorgija Fłorowskiego i ukazaniu z tej perspektywy wezwania Fłorowskiego do powrotu do Ojców Kościoła. Nie jest to wezwanie do powtarzania czy naśladowania przeszłości, lecz do twórczego rozwijania myśli chrześcijańskiej i nawiązywania twórczego dialogu z duchem czasu. Podobny charakter miało na początku dwudziestego wieku wezwanie do powrotu do scholastyki: z jednej strony wyrażało pragnienie powrotu do jej złotego okresu, z drugiej zaś nawiązywało do Tomasza z Akwinu umiejętności wykorzystywania osiągnięć nauk humanistycznych. Centralną ideę teologii Fłorowskiego stanowi interpretacja Objawienia jako wydarzenia: relacji między dwoma podmiotami. Jego zdaniem wiara opiera się na pierwotnym doświadczeniu rzeczywistości i na osobistym spotkaniu z Bogiem w Jego słowie i działaniu. Gruntem filozoficznym, na którym Fłorowski opiera swoją myśl teologiczną, jest metafizyka historii z jej podstawowymi kategoriami: wydarzenia, osoby, dialogu, spotkania i komunikacji.
