Rekonstruowanie przeszłości. Poetyka straty, smutku i pojednania w Do latarni morskiej Virginii Woolf
Małgorzata HOŁDA
Zakład Literatury i Kultury Brytyjskiej, Instytut Anglistyki, Wydział Filologiczny, Uniwersytet Łódzki , Polskahttps://orcid.org/0000-0003-3772-6297
Abstrakt
W artykule poddano analizie poetykę utraty, smutku i pojednania w powieści Virginii Woolf Do latarni morskiej. W misternie skonstruowanej narracji Woolf penetruje konsekwencje doświadczanej przez człowieka konieczności i skłonności do powracania do przeszłości. Odzyskiwanie tego, co minione, przenika powieść w różnorodny sposób: w krętych ścieżkach pamięci, smutku, fantazjowania, medytacji, żalu i duchowego bólu. Przede wszystkim Woolf zaprasza czytelnika do wyruszenia wraz z jej bohaterami w dwie podróże wspomnieniowe: estetyczną, poprzez proces twórczy i duchowo-fizyczną do miejsca wcześniejszych marzeń. Obie zachęcają do ponownego rozważania przeszłości, do wniknięcia w nią, interpretowania i zrozumienia. W eseju wykorzystano różne perspektywy krytyczne, aby hermeneutycznie, a zatem inkluzywnie, zbadać temat nostalgii w powieści. Odwołano się do Martina Heideggera filozofii faktyczności i koncepcji prawdy (jako alethei), a także do konceptualizacji obietnicy zaproponowanej przez Paula Ricoeura. Wykorzystano również dokonane przez Svetlanę Boym rozróżnienie nostalgii refleksyjnej i odradzającej. Zastosowanie tych perspektyw ma na celu pogłębienie wciąż niewystarczających badań nad poetyką nostalgii w twórczości Woolf.
Słowa kluczowe:
Heidegger, Ricoeur, Woolf, Boym, strata, żałoba, nostalgiaZakład Literatury i Kultury Brytyjskiej, Instytut Anglistyki, Wydział Filologiczny, Uniwersytet Łódzki https://orcid.org/0000-0003-3772-6297
