Między teodyceą a psychologią. Wizje upadku w Raju utraconym Johna Miltona
Abstrakt
Artykuł omawia tematykę upadku jako zasadniczego wątku eposu Raj utracony Johna Miltona. Rozróżnienie upadku jako aktu (czynu) i jako stanu zastosowano do trzech postaci utworu: Szatana, Ewy i Adama. W trakcie analiz autor czyni wiele odniesień do tekstu poematu, zwracając szczególną uwagę na to, w jaki sposób zabiegi literackie (w tym narracyjne) służą uzasadnieniu doktryny (teodycei). Pokazuje, że wywołanie u czytelnika współczującego rozumienia w pewnym stopniu nadwątla stanowczość tez teologicznych. Podkreśla również osobliwą rolę interakcji słownej i retoryki w Miltonowskim ujęciu problematyki upadku.
Słowa kluczowe:
Upadek, teodycea, narracja, retorykaMYDLA, J. (2018). Między teodyceą a psychologią. Wizje upadku w Raju utraconym Johna Miltona. Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL, 31(4), 177–198. https://doi.org/10.12887/31-2018-4-124-12
