Utopijni święci. Figura mesjasza w prozie polskiej po roku 1989
Wojciech KUDYBA
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa , PolskaAbstrakt
Figura mesjasza często powraca w polskiej prozie literackiej dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. Pojawia się w dwudziestowiecznych powieściach, jak Listy Nikodema Jana Dobraczyńskiego, Jezus z Nazarethu Romana Brandstaettera czy Opowieści ewangelistów Zenona Kosidowskiego. Wśród powieści powstałych w dwudziestym pierwszym wieku, które wykorzystują ten motyw, można wymienić Pannę Ferbelin Stefana Chwina i Jerzego Sosnowskiego Instalację Idziego.
Polska proza literacka po roku 1989 realizuje nowy model odniesienia do tekstu biblijnego. Tekst powieści nie stanowi już prostej egzegezy tekstu Pisma Świętego, a jego związek ze źródłową inspiracją jest raczej luźny. Przykładami mogą być omawiane w artykule powieści Chwina i Sosnowskiego. Odzwierciedlają one dwa sposoby wykorzystania Biblii jako literackiej inspiracji: Chwin opiera się wprost na tekstach biblijnych, ale bohaterowie jego powieści skłaniają się raczej ku duchowości New Age, Sosnowski zaś często parafrazuje teksty biblijne w celu wyrażenia ich duchowego przekazu we współczesnym, codziennym języku.
Słowa kluczowe:
współczesna polska proza literacka, figura mesjasza, figura świętego, Biblia jako inspiracja literacka, Jerzy Sosnowski, Stefan ChwinUniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa
