Widowiska przeszłości i próby zaleczenia „zbiorowej amnezji”. Teatr Podziemny Poezji Stanu Wojennego
Abstrakt
Celem artykułu jest przedstawienie wyników badań nad niemal niezbadanym dotąd Teatrem Podziemnym Poezji Stanu Wojennego, założonym przez Stanisława Olejniczaka w okresie stanu wojennego w Katowicach. Przedstawione zostały: geneza, sposób funkcjonowania, a także społeczny wydźwięk tego konspiracyjnego przedsięwzięcia, mającego na celu zachowanie pamięci o tragicznych wydarzeniach stanu wojennego. W badaniach wykorzystano metodologię „historii ratowniczej”, która umożliwiła opisanie i weryfikację zebranego materiału, na który składają się wspomnienia niektórych uczestników opisywanych zdarzeń. Działalność artystyczna Teatru Podziemnego Poezji Stanu Wojennego została przeanalizowana jako spektakle pamięci mające na celu zaleczenie zbiorowej amnezji.
