Literatura w kulturze akuzmatycznej
Abstrakt
Nowoczesne doświadczenie audialne kształtowane jest w dwudziestym i dwudziestym pierwszym wieku między innymi za sprawą rozwoju technologii i ekspansji mediów. Autor formułuje tezę, iż uczestnicy społeczeństwa medialnego funkcjonują dzisiaj w kulturze audiowizualnej, która przybiera formę kultury akuzmatycznej. Zgodnie z przyjętą optyką akcentuje fakt, że nowoczesne doświadczenie akuzmatyczne – rozmaite praktyki słuchania pośredniego, słuchanie „innym uchem” (formuła Pierre’a Schaeffera) – od początku ubiegłego stulecia rekonfiguruje hierarchię zmysłów. Mając na uwadze specyfikę doświadczenia audialnego, pokazuje, w jaki sposób wpływa ono na formę zjawisk literackich, praktyki odbioru i samo rozumienie literatury. W tym kontekście uprzywilejowane miejsce zyskuje fenomen głosu rozpatrywany w dwóch różnych sferach: jako głos in praesentia i głos in absentia.
