Ograniczenie prawa do korzystania z indywidualnych interpretacji podatkowych
Abstrakt
Regulacja umożliwiająca organowi interpretacyjnemu skorzystanie z prawa do odmowy wydania interpretacji wnioskodawcy na podstawie przypuszczenia, że zachodzi możliwość wydania w odniesieniu do elementów przedstawionych we wniosku decyzji w oparciu o klauzulę GAAR, szczególnie w ostatnim czasie stała się atrakcyjnym narzędziem w rękach organów w walce z rzekomym wzrostem zjawiska agresywnej optymalizacji podatkowej. Tymczasem wobec dostrzegalnych wad związanych czy to: z wadliwą wykładnią tejże regulacji dokonywaną przez organ interpretacyjny, obniżaniem standardu przestrzegania zasady zaufania do organów, ograniczaniem udziału podatnika w prowadzonym postępowaniu, jak również w związku z ograniczoną efektywnością dopuszczalnych środków zaskarżenia przysługujących od wydawanych rozstrzygnięć – postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie tylko traci na znaczeniu jako narzędzie służące kwestii zabezpieczenia transakcji gospodarczych z uwagi na obawę wejścia w długoletni spór z organami podatkowymi, lecz także rodzi uzasadnione pytania o granice jej stosowania i zasadność dalszego istnienia jako instytucji prawa podatkowego w dotychczasowym brzmieniu.
Słowa kluczowe:
GAAR, iinterpretacja indywidualna, wykładnia, uzasadnione podejrzenie, optymalizacja podatkowaBibliografia
Brzeziński B., Koncepcja praw podatnika i ich ochrony jako przedmiot badań naukowych, Kwartalnik Prawa Podatkowego 2005, nr 1.
Dzwonkowski H., Charakter prawny indywidualnych interpretacji podatkowych – wybrane zagadnienia, w: Stanowienie i stosowanie prawa podatkowego. Księga jubileuszowa Profesora Ryszarda Mastalskiego, red. W. Miemiec, Wrocław 2009.
Grzegorczyk T., w: Kodeks postępowania karnego, t. 1. Artykuły 1–467. Komentarz, Warszawa 2014.
Hanusz A., Urzędowe interpretacje przepisów prawa podatkowego w Polsce oraz ich sądowoadministracyjna kontrola, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2015, nr 6.
Kłosowicz D., Fakturowanie własnych spółek przez wspólników i członków zarządu w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i Szefa KAS, Przegląd Podatkowy 2024, nr 7.
Kolanowski T., Odmowa wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego z uwagi na klauzulę z art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej – uwagi na tle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4.03.2022 r., II FSK 1606/19, Glosa 2022, nr 3.
Ladziński A., Wnioski de lege ferenda, czyli o rzeczywistych przyczynach tego, co mówi nam statystyka postępowań w przedmiocie zastosowania ogólnej klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, w: Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania (GAAR). Wykładnia i stosowanie, red. D.J. Gajewski, P. Karwat, A. Werner, Warszawa 2024.
Mastalski R., Wnioskowania prawnicze w procesie stosowania prawa podatkowego, Przegląd Podatkowy 2007, nr 12.
Morawski W., Interpretacja czy poradnictwo prawne, w: Orzecznictwo w sprawach podatkowych.
Komentarze do wybranych orzeczeń. Edycja 2015, red. B. Brzeziński, W. Morawski, Warszawa 2017.
Morawski W., Urzędowe interpretacje prawa podatkowego – zmiany od GAAR do KAS, Przegląd Podatkowy 2017, nr 4.
Morawski W., Ustawowe podważanie zaufania do interpretacji podatkowych, w: Uszczelnienie systemu podatkowego w Polsce, red. D.J. Gajewski, Warszawa 2020.
Nykiel W., O potrzebie równowagi między uprawnieniami i obowiązkami podatnika oraz organów podatkowych, Prawo i Podatki 2005, nr 12.
Rudowski J., w: S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 12, Warszawa 2024.
Rycielski R., Znaczenie wykładni prawa podatkowego wobec sankcyjnego charakteru przepisów dotyczących klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, Doradztwo Podatkowe 2023, nr 1.
Uniwersytet Wrocławski https://orcid.org/0000-0002-0386-2816
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.
Autor oświadcza, że utwór jest dziełem oryginalnym i nie narusza jakichkolwiek praw osobistych lub majątkowych osób trzecich oraz, że jego prawa autorskie do utworu nie są ograniczone w zakresie objętym umową podpisywaną z Wydawcą.
Autor publikacji przenosi nieodpłatnie na Wydawcę autorskie prawa majątkowe do składanego do publikacji Utworu (artykułu) bez ograniczeń czasowych i terytorialnych na następujących polach eksploatacji:
a) wytwarzanie, utrwalanie i zwielokrotnianie określoną techniką egzemplarzy Utworu, w tym techniką drukarską, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową;
b) wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy Utworu, oraz rozpowszechnianie w postaci otwartego dostępu, zgodnie z treścią licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa 4.0 Międzynarodowa (zwanej również jako CC BY), dostępnej pod adresem: https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/legalcode.pl;
c) włączenie Utworu w skład utworu zbiorowego;
d) opublikowanie na stronie internetowej czasopisma, publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, oraz publiczne udostępnianie Utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym;
e) wprowadzanie Utworu w postaci elektronicznej na platformy elektroniczne lub inne wprowadzanie Utworu w postaci elektronicznej do Internetu lub innej sieci.
Przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu następuje nieodpłatnie, z chwilą podpisania umowy.
